2002  nr. 5
 
  Redakcja składa serdeczne podziękowania Jego Ekscelencji Księdzu Biskupowi Stanisławowi Dziwiszowi oraz Ojcu Przeorowi Janowi Mazurowi OSPPE za pomoc merytoryczną oraz za udostępnienie materiałów i archiwów zdjęciowych. Bóg zapłać! 
 
 
 Szczepanów 
miejsce narodzin św. Stanisława
1   
 
 Biskup krakowski 2   
 
 Męczeństwo św. Stanisława 3   
 
 Ołtarz ojczyzny na Wawelu 4   
 
 Relikwiarze św. Stanisława 5   
 
 Bp Stanisław Dziwisz: 
Z tym Świętym zrosło się 
moje życie
6   
 
 Skałka miejsce męczeństwa i śmierci 
św. Stanisława
7   
 
 Paulini skałeczni 
opiekunowie sanktuarium 
św. Stanisława
8   
 
 Św. Paweł Pierwszy Pustelnik 9   
 
 Wyższe Seminarium Duchowne 
Zakonu Paulinów
10   
 
 Kościół na Skałce 11   
 
 Krypta zasłużonych 12   
 
 Cudowna sadzawka 13   
 
 Z Wawelu na Skałkę 14   
 
 Pielgrzymka 
Skałka - Jasna Góra
15   
 
 Młodzież kocha papieża 16   
 
 Radio Maryja na Skałce 17   
 
 Na paulińską nutę 18   
 
 Wezwania do św. Stanisława 
Biskupa i Męczennika
19   
 
 Czy wiesz, że...20   
 
 
 
 
 
 
 
wydawnictwo   prenumerata sprzedaż wysyłkowa  sklep   kontakt  strona główna
 
  
  Św. Paweł Pierwszy Pustelnik
 
  Żył w III i IV w. w Egipcie. Znany jest również jako Paweł z Teb. Zamożna rodzina zapewniła mu gruntowne wykształcenie. Wcześnie jednak został osierocony przez rodziców.
Gdy za cesarza Decjusza zaczęto prześladować wyznawców Chrystusa, szesnastoletni Paweł musiał ukryć się na pustyni. To, co początkowo było skutkiem przymusu, z czasem stało się jego świadomym wyborem. Św. Paweł postanowił pozostawić odziedziczony po rodzicach majątek i resztę życia spędzić w samotności, oddając się modlitwie. Żył na pustyni w zupełnym odosobnieniu blisko 90 lat. Jest pierwszym pustelnikiem znanym z imienia, stąd wziął się jego przydomek. W VI w. miejsce odosobnienia świętego cesarz Justynian upamiętnił wystawiając duży kościół i klasztor.

 
 
  
Święci Antoni Opat i Paweł Pierwszy Pustelnik.

Fot. archiwum oo. paulinów

 
 
 Paulińskie echo pustyni

Przez stulecia pustynia ze swą surowością i nieogarnioną tajemnicą wdziera się do serc ludzkich, które zachwyca i porywa. Eremici porzucają wszystko, aby w samotności doświadczać Tego, który jest Panem pustyni - prawdziwego Boga. Zakon Paulinów stanowi wierną ilustrację nigdy nie gasnącego w sercu ludzkim wołania pustyni. Owo wołanie słychać także i dzisiaj, w czasach głośnej cywilizacji komputerów i promów kosmicznych. Co takiego ma w sobie ów monotonny krajobraz, bez drzew, zwierząt i ludzi? Jakie znaczenie może mieć dla człowieka pustkowie, które w dzień grozi skwarem, a nocą przejmującym chłodem? Otóż pustynia to miejsce spotkania z Bogiem, a samotność jest najkrótszą drogą do Niego. Tak pojmowaną pustynię można spotkać wszędzie. Nie trzeba pokonywać tysięcy kilometrów, aby doświadczyć jej ciszy i pokoju. Pustynia jest łaską, którą daje Bóg. To rodzaj wewnętrznego świata, gdzie człowiek przebywa sam na sam z Bogiem. Liczy się serce, które szuka Boga, gdyż wtedy pustynna samotność otwiera mu bramy na drodze do Bożego tronu.
  
  brat Rafał Zawada, diakon
 
 
Tygodnik Tygodnik DOMINIK Tygodnik Miesiecznik Służba