| | |
| |
| | Żył w III i IV w. w Egipcie. Znany jest również jako Paweł z Teb. Zamożna rodzina zapewniła mu gruntowne wykształcenie. Wcześnie jednak został osierocony przez rodziców.
Gdy za cesarza Decjusza zaczęto prześladować wyznawców Chrystusa, szesnastoletni Paweł musiał ukryć się na pustyni. To, co początkowo było skutkiem przymusu, z czasem stało się jego świadomym wyborem. Św. Paweł postanowił pozostawić odziedziczony po rodzicach majątek i resztę życia spędzić w samotności, oddając się modlitwie. Żył na pustyni w zupełnym odosobnieniu blisko 90 lat. Jest pierwszym pustelnikiem znanym z imienia, stąd wziął się jego przydomek. W VI w. miejsce odosobnienia świętego cesarz Justynian upamiętnił wystawiając duży kościół i klasztor.
| | |  | Święci Antoni Opat i Paweł Pierwszy Pustelnik.
Fot. archiwum oo. paulinów
|
| | Paulińskie echo pustyni
|  | Przez stulecia pustynia ze swą surowością i nieogarnioną tajemnicą wdziera się do serc ludzkich, które zachwyca i porywa. Eremici porzucają wszystko, aby w samotności doświadczać Tego, który jest Panem pustyni - prawdziwego Boga. Zakon Paulinów stanowi wierną ilustrację nigdy nie gasnącego w sercu ludzkim wołania pustyni. Owo wołanie słychać także i dzisiaj, w czasach głośnej cywilizacji komputerów i promów kosmicznych. Co takiego ma w sobie ów monotonny krajobraz, bez drzew, zwierząt i ludzi? Jakie znaczenie może mieć dla człowieka pustkowie, które w dzień grozi skwarem, a nocą przejmującym chłodem? Otóż pustynia to miejsce spotkania z Bogiem, a samotność jest najkrótszą drogą do Niego. Tak pojmowaną pustynię można spotkać wszędzie. Nie trzeba pokonywać tysięcy kilometrów, aby doświadczyć jej ciszy i pokoju. Pustynia jest łaską, którą daje Bóg. To rodzaj wewnętrznego świata, gdzie człowiek przebywa sam na sam z Bogiem. Liczy się serce, które szuka Boga, gdyż wtedy pustynna samotność otwiera mu bramy na drodze do Bożego tronu.
| |
| | brat Rafał Zawada, diakon
|
|
