2002  nr. 9
 
  Redakcja składa podziękowanie Księdzu Kazimierzowi Brzozowskiemu CRL, Księdzu Janowi Brzozowskemu CRL oraz Księdzu Stefanowi Ryłko CRL za pomoc merytoryczną oraz za udostępnienie materiałów i archiwów zdęciowych.
Serdeczne Bóg zapłać!
 
 
 
 Gietrzwałd - polskie Lourdes 1   
 
 One ujrzały Maryję 2   
 
 125. rocznica objawień Matki Bożej 3   
 
 Wnikliwe badania 4   
 
 Dumni ze swej polskości 5   
 
 Objawienia uznane przez Kościół 6   
 
 Dalsze losy wizjonerek 7   
 
 Matka Boża Gietrzwałdzka 8   
 
 Króluj nam, Matko! 9   
 
 W polskim Lourdes 10   
 
 Pod opieką Bożej Matki 11   
 
 Sanktuarium na skraju lasu 12   
 
 Cudowne źródło 13   
 
 Droga Krzyżowa 14   
 
 Informacje o sanktuarium 15   
 
 Kanonicy w służbie Maryi 16   
 
 Katarzynki w Gietrzwałdzie 17   
 
 Matka Boża Gietrzwałdzka  "Fundatorką" Służek 18   
 
 Litania 
do Matki Bożej Gietrzwałdzkiej
19   
 
 
 
 
 
 
 
wydawnictwo   prenumerata sprzedaż wysyłkowa  sklep   kontakt  strona główna
 
  
  Kanonicy w służbie Maryi
 
  Po II wojnie światowej pieczę nad sanktuarium w Gietrzwałdzie powierzono Zakonowi Księży Kanoników Regularnych Laterańskich - jednej z najstarszych rodzin zakonnych w Kościele katolickim.
 
 
  
Kościół Bożego Ciała w Krakowie.

Fot. Franciszek Mróz

 
 
  Historia powstania Zgromadzenia ginie w mrokach dziejów. Wiadomo, że pierwsze wspólnoty duchownych powstały w IV wieku. W wieku XI - zgodnie z propozycjami synodu laterańskiego - większość wspólnot kanoników przyjęła Regułę św. Augustyna, który stał się duchowym ojcem zakonu.
Obecnie istnieje kilka kongregacji kanoników regularnych. Oprócz kanoników laterańskich, według tej samej reguły żyją i działają wiktoryni, norbertanie, bożogrobcy, marki, duchacy.
W Polsce kanonicy regularni pojawili się już w XI w. Na przełomie XIV i XV w. król Władysław Jagiełło sprowadził sześciu kanoników regularnych laterańskich do kościoła Bożego Ciała, znajdującego się na podkrakowskim Kazimierzu. Rozrastająca się wspólnota krakowska założyła kilkanaście kolejnych domów zakonnych, m.in. w Kłodawie, Kurozwękach, Kłobucku, Kraśniku, Wilnie, Krzemieńcu, Bychowie, Słonimiu, Ozieranach, Wolbromiu i w Suchej. W czasach zaborów - po licznych kasatach - pozostał tylko dom macierzysty w Krakowie. W XIX wieku klasztor ten uzyskał tytuł opactwa. Po II wojnie światowej kanonicy otwarli swe domy w Ełku, Drezdenku, Rudniku, i w Gietrzwałdzie, a w roku 1990 powrócili także do Mstowa.
Członkowie Zakonu prowadzą misje w Afryce, Ameryce Południowej i w Tybecie. Polscy kanonicy regularni pracują wśród Polonii w Wielkiej Brytanii i w USA. Zakon prowadzi różnorodną działalność duszpasterską, m.in. organizuje rekolekcje i misje ludowe, punkty katechetyczne i młodzieżowe ośrodki religijne, rozwija pracę naukową. Jednym z jego celów jest także dbałość o splendor kultu liturgicznego.
 
 
 
 

Najsłynniejszym polskim kanonikiem regularnym jest bł. Stanisław Sołtys, zwany Kazimierczykiem. Żył w XV wieku. Wychowywał się w prowadzonej przez kanoników szkole przy kościele Bożego Ciała na podkrakowskim Kazimierzu. Do zakonu wstąpił po studiach w Akademii Krakowskiej i po uzyskaniu doktoratu z teologii. Przyjął święcenia kapłańskie i do śmierci pełnił różne obowiązki: kaznodziei, spowiednika, magistra nowicjuszy, lektora i zastępcy przełożonego. Wiódł życie bardzo pobożne i pełne umartwień, podejmował też rozległą działalność duszpasterską. Szczególną czcią otaczał Najświętszy Sakrament, Matkę Bożą i swego patrona. "Spokojny, milczący i skromny" zmarł w opinii świętości w wieku 56 lat. Już w rok po jego śmierci spisano 176 łask, otrzymanych za jego wstawiennictwem. Przy jego grobie w krakowskim kościele Bożego Ciała często modlił się kard. Karol Wojtyła. Jako papież - podczas beatyfikacji Kazimierczyka w roku 1993 - nazwał go "żarliwym czcicielem Eucharystii, nauczycielem i obrońcą prawdy ewangelicznej, wychowawcą, przewodnikiem na drogach życia duchowego, opiekunem chorych".
 
 
Tygodnik Tygodnik DOMINIK Tygodnik Miesiecznik Służba