2003  nr. 2
 
  Redakcja składa podziękowanie Księdzu Biskupowi Vittorio Lanzaniemu, Delegatowi Zarządu Bazyliki św. Piotra na Watykanie (Fabbrica di San Pietro in Vaticano) za udostępnienie archiwów i materiałów zdjęciowych. Serdeczne Bóg zapłać! 
 
 
 Świadectwo 2000 lat 1   
 
 Piotr jest tutaj 2   
 
 Piotr, czyli Skała 3   
 
 Kościół namiestnika Chrystusa 4   
 
 Plac św. Piotra 5   
 
 Świadek wiary i historii 6   
 
 U progu bazyliki św. Piotra 7   
 
 W srecu Bazyliki 8   
 
 Bezcenne relikwie 9   
 
 Krzesło na ołtarzu 10   
 
 Pieta 11   
 
 Błogosławieństwo 
pierwszego papieża
12   
 
 Następcy św. Piotra 13   
 
 Podziemny świat Bazyliki 14   
 
 Święto Katedry św. Piotra15   
 
 
 
 
 
 
 
wydawnictwo   prenumerata sprzedaż wysyłkowa  sklep   kontakt  strona główna
 
  
  Kościół namiestnika Chrystusa
 
  Historycy do dziś spierają się o dokładną datę śmierci Pierwszego Apostoła, natomiast miejsce jego pochówku nie budzi już wątpliwości. Zna je cały chrześcijański świat. Stoi nad nim Bazylika św. Piotra. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa trudno było otoczyć grób Szymona Piotra należytą czcią. Prześladowani przez władze rzymskie wyznawcy Chrystusa tylko po kryjomu mogli odwiedzać grób św. Piotra. Dopiero w II w. ustawiono na nim kaplicę.
 
 
  
Tak wyglądała Bazylika św. Piotra w XVII w. Malarz Viviano Codazzi przedstawił fasadę Bazyliki z - nieistniejącymi już dzisiaj - dwiema dzwonnicami po bokach oraz fragment Pałacu Watykańskiego.
 
 
 
Świątynia 120 ołtarzy
 
  Sytuacja chrześcijan w imperium rzymskim polepszyła się dopiero w czasach cesarza Konstantyna Wielkiego; w 313 r. wydał on edykt mediolański, w którym położył kres wcześniejszym prześladowaniom. Władca ten zapoczątkował budowę wielkiej bazyliki nad grobem św. Piotra. Ukończono ją już po śmierci Konstantyna. Nadzór nad realizacją tego przedsięwzięcia sprawował papież Sylwester I.
Pierwszy kościół watykański miał nietypowy charakter. Nie przydzielono do niego księży, którzy opiekowaliby się nim stale, a Msze św. odbywały się tu jedynie w święta związane z patronem Bazyliki.
Bazylikę konstantyńską rozbudowywano i wzbogacano przez następne wieki. Samych ołtarzy powstało tu 120. Oświetlenie wnętrza zapewniały 72 okna oraz światło świec i lamp oliwnych, których na co dzień paliło się tam ok. 700. W święta zapalano wielkie kandelabry, z których jeden, podarowany przez Hadriana I, mieścił 1370 świec. W Bazylice odbyły się 23 koronacje cesarzy. W 1300 r. zorganizowano w niej pierwsze obchody Roku Świętego.
 
 
  
Chrzest Konstantyna. Cesarz Konstantyn Wielki panował w IV w., był synem św. Heleny. Wiele uczynił dla chrześcijan: nie tylko na miejscu wiecznego spoczynku Pierwszego Apostoła zbudował Bazylikę, ale także wydał szereg dekretów sprzyjających rozpowszechnianiu się religii chrześcijańskiej; m.in. ustanowił niedzielę dniem wolnym od pracy, by wyznawcy Chrystusa mogli święcić dzień Zmartwychwstania. Zakazał również wykonywania kary śmierci przez ukrzyżowanie.
 
 
 
Wielki projekt Juliusza II
 
  Z upływem czasu, mimo dokładanych starań, stan techniczny kościoła się pogarszał. Dlatego w XV w. zaczęto myśleć o wzniesieniu nowej świątyni. Prace ruszyły w 1506 r. z polecenia papieża Juliusza II. Zatrudniony przez niego architekt, Donato Bramante, opracował projekt łączący elementy starej Bazyliki z budowlą na miarę epoki odrodzenia.
W siedem lat po rozpoczęciu prac budowlanych zmarł Juliusz II, a rok później Bramante. Po jego śmierci głównym budowniczym Bazyliki został Rafael. On również nie zdążył ukończyć tego dzieła. Następowali kolejni papieże i kolejni budowniczowie Bazyliki. Kiedy rozpoczynano budowę świątyni, nikt nie przypuszczał, że będzie ona trwać ponad sto lat i obejmie okres pontyfikatu 18 kolejnych papieży.
 
 
Dzieło uwieńczone
 
  Nowego rozmachu nadał pracom papież Paweł III. Powierzył on kierownictwo budowy sędziwemu już Michałowi Aniołowi. Ten genialny artysta zaprojektował wielką kopułę Bazyliki. Kopuła została ukończona dopiero z końcem XVI w., już po śmierci Michała Anioła. Dziś jest najbardziej charakterystycznym elementem Bazyliki św. Piotra. Budowy świątyni dokończył papież Paweł V, który zadecydował o jej dzisiejszym kształcie. Zatrudniony przez niego architekt Carlo Maderno zaprojektował wspaniałą fasadę.
Wznoszenie Bazyliki dobiegło końca w pierwszej połowie XVII w. Nie oznaczało to jednak ukończenia prac. Na przestrzeni wieków świątynię upiększano i konserwowano. Na przykład posągi 44 męczenników, ustawione w kolumnadzie Giovanniego Berniniego, pochodzą z XVIII w.

 
 
ŚWIĄTYNIA W LICZBACH
 
 

Bazylikę św. Piotra wybudowano na planie krzyża łacińskiego z potężną kopułą nad miejscem skrzyżowania się jego ramion. Bazylika jest też jedną z najwyższych budowli na świecie, jakie wzniesiono przed nadejściem epoki drapaczy chmur. Od posadzki do szczytu krzyża na kopule liczy 136,6 m wysokości, niewiele ustępując Piramidzie Cheopsa w Gizie. Dopiero pod koniec XIX w. w znaczący sposób przewyższyła ją 300-metrowa Wieża Eiffla. Odwiedzając Bazylikę św. Piotra zwracamy uwagę na jej architekturę i wystrój. Warto też spojrzeć... pod nogi. Na posadzce nawy głównej podano rozmiary największych kościołów świata - w tym również bazyliki Najświętszej Maryi Panny w Gdańsku.
 
 

Świątynia razem z kaplicami, zakrystią i schodami zajmuje teren o powierzchni ponad 40 000 m kw. (tyle samo ma płyta Rynku Głównego w Krakowie). Stanowi to jedenastą część powierzchni całego Państwa Watykańskiego.
 
 

Długość kościoła (razem z murami) wynosi ponad 211 metrów.
 
 

Bazylika może pomieścić ok. 60 tys. wiernych.
 
 

Nawa główna ma szerokość ok. 29 m. Jej wysokość od posadzki do szczytu sklepienia wynosi ponad 46 m, zaś do latarni na kopule blisko 120 m. Poza wielką kopułą główną o średnicy zewnętrznej sięgającej blisko 59 m świątynia ma jeszcze 10 mniejszych kopuł.
 
 

W Bazylice są 24 kaplice, z których 13 mieści się w części podziemnej, zwanej Grotami Watykańskimi.
 
 

Liturgię można sprawować na 44 ołtarzach.
 
 

Wnętrze ozdobione jest 135 malowidłami i mozaikami oraz 395 posągami.
 
 
 
 
BAZYLIKA JEST ICH DZIEŁEM
 
 Donato Bramante

Urodzony w 1444 r., był jednym z najwybitniejszych twórców renesansu. Jako genialny architekt dał się poznać projektując kościół Santa Maria delle Grazie w Mediolanie. Jego talent docenił papież Juliusz II, który nie tylko zlecił mu opracowanie projektu i rozpoczęcie budowy Bazyliki św. Piotra, ale także powierzył mu pieczę nad wszystkimi budowlami papieskimi. Bramante zmarł w wieku 70 lat, nie dożywszy ukończenia budowy Bazyliki.
 
 Michał Anioł

Urodził się w roku 1475. Jego talent mógł się rozwinąć dzięki opiece renesansowych mecenasów sztuki. Zasłynął przede wszystkim jako rzeźbiarz i malarz. Jego Pietę oraz posągi Dawida i Mojżesza porównywano z największymi arcydziełami antyku. Freski, którymi ozdobił sklepienie Kaplicy Sykstyńskiej są jednym z największych osiągnięć w dziejach malarstwa. Michał Anioł dał się też poznać jako wybitny architekt, a u schyłku życia również jako poeta. Żył 89 lat.
 
 Giovanni Bernini

Urodził się w 1598 r. Był jednym z wielkich artystów baroku. Rzeźbił, malował, wykonywał projekty architektoniczne. Jego budowle odznaczały się doskonałym wyczuciem proporcji i perspektywy. Kolumnada otaczająca Plac św. Piotra należy do najbardziej znanych dzieł architektury światowej. Wykonał również baldachim nad ołtarzem papieskim w Bazylice św. Piotra. Żył 82 lata.
 
 
Tygodnik Tygodnik DOMINIK Tygodnik Miesiecznik Służba