2007  nr. 5
 
  Redakcja składa podziękowania za udostępnienie archiwum i zdjęć: Ojcu Stanisławowi Groniowi SJ, Ojcu Aleksandrowi Jacyniakowi SJ - Ojcu duchownemu Wspólnoty Jezuitów przy Sanktuarium œw. Andrzeja Boboli w Warszawie-Mokotowie, Ojcu Kazimierzowi Kubackiemu SJ - Kustoszowi sanktuarium œw. Andrzeja Boboli w Warszawie-Mokotowie, Księdzu Prałatowi Józefowi Niżnikowi - Kustoszowi sanktuarium œw. Andrzeja Boboli w Strachocinie, Pani dr inż. Teresie Walewskiej-Przyjałkowskiej - Prezes Zarzšdu Głównego Stowarzyszenia Krzewienia Kultu œw. Andrzeja Boboli, Panu Marianowi Błachutowi - Burmistrzowi Miasta Czechowice-Dziedzice, Panu Sławomirowi Subotowiczowi oraz Panu dr. Piotrowi Korpantemu. Serdeczne Bóg zapłać! 
 
 
 Rozkochiwał dusze w Jezusie 1   
 
 Spowiednik, kaznodzieja i misjonarz 2   
 
 Droga do męczeństwa 3   
 
 Burzliwe losy relikwii męczennika 4   
 
 17 kwietnia 1938 r. 5   
 
 Gdy święty wracał  
na Ojczyzny łono...
6   
 
 Mokotowskie sanktuarium 7   
 
 Strachocina  
rodzinna wieś św. Andrzeja Boboli
8   
 
 Św. Andrzeju, wsławiony  
przez Boga wielkimi cudami!
9   
 
 W gronie świętych opiekunów Ojczyzny 10   
 
 Litania do św. Andrzeja Boboli11   
 
 
 
 
 
 
 
wydawnictwo   prenumerata sprzedaż wysyłkowa  sklep   kontakt  strona główna
 
  
  Rozkochiwał dusze w Jezusie
 
  Oddajemy dziś hołd jednemu ze świętych patronów naszej Ojczyzny - Andrzejowi Boboli. Ten duszpasterz i zakonnik należący do wspólnoty Towarzystwa Jezusowego 350 lat temu poniósł męczeńską śmierć tylko dlatego, że starał się szerzyć światło wiary katolickiej. Pokłosiem jego pracowitego życia były liczne nawrócenia i umocnienie w wierze tysięcy osób. Czemu zawdzięczał swe zwycięstwa? Skąd czerpał moc do realizacji tak wielkich zadań?
W liście pasterskim ogłoszonym na Wielki Post ks. abp Józef Michalik pisze: "Andrzej Bobola na twardszej niż granit cnocie pokory zbudował swoje życie duchowe. Bóg pokornym łaskę daje i dzięki temu o. Andrzej doszedł do wielkich blasków świętości. Kochał nade wszystko Boga i ludzi, a nie siebie, i dlatego rozkochiwał dusze w Jezusie, pozyskiwał ludzi dla Kościoła i nawracał ich na właściwą drogę życia".
W liście pasterskim Arcybiskupa możemy też przeczytać: "Przykład św. Andrzeja Boboli przypomina dziś mocniej niż kiedykolwiek obowiązek uczciwszego, bardziej ofiarnego życia wszystkich chrześcijan: biskupów, księży, zakonów i świeckich". Wspominając tego Świętego warto się zastanowić, co jego postać ma do powiedzenia nam, ludziom początku trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa.
 
 
  
Św. Andrzej Bobola - obraz w kaplicy na Bobolówce w Strachocinie

Fot. Franciszek Mróz

 
 
 
Szlacheckie korzenie
 
  Życie św. Andrzeja Boboli było wypełnione mozolną, żmudną pracą: duszpasterstwem, działalnością misyjną, nadzorowaniem różnych instytucji i przedsięwzięć religijnych. Wypełniała je także wytrwała praca nad samym sobą, bowiem Święty miał naturę człowieka upartego i niecierpliwego, co nieraz wypominali mu przełożeni.
Być może wytłumaczeniem jego cech charakteru jest fakt, że wywodził się ze szlachty i podobnie jak wielu przedstawicieli tego stanu odznaczał się w młodości porywczością. Niekiedy przechodziła ona w wybuchy gniewu. Przełożeni zwracali mu na to uwagę i zalecali, by uczył się panować nad emocjami. Bobola wziął sobie zalecenia do serca i najwyraźniej zdołał poskromić temperament, skoro z czasem zaczęto mu powierzać odpowiedzialne zadania i funkcje.
Bobolowie to ród sięgający korzeniami jeszcze XIII wieku. Pieczętowali się herbem Leliwa. Niestety, nie zachowały się prawie żadne informacje o rodzicach Świętego. Wiemy o nich tylko, że żyli zacnie, byli ludźmi przywiązanymi do wiary i w tym duchu wychowali syna. Gdy Andrzej miał 15 lat, rodzice posłali go do kolegium jezuickiego w Braniewie. Historycy ustalili przybliżoną datę urodzin Andrzeja na drugą połowę roku 1591 (przypuszcza się, że mógł przyjść na świat 30 listopada, bo w tamtych czasach często imię dziecka "zapożyczano" od patrona dnia urodzenia). Po długotrwałych dociekaniach stwierdzono również, że miejscem urodzenia była Strachocina, niewielka miejscowość położona około 10 km na północny-zachód od Sanoka.
 
 
Lata nauki
 
  Po ukończeniu szkoły w Braniewie, Andrzej wstąpił do nowicjatu jezuitów w Wilnie. Niestety, nie zachowały się żadne dokumenty opisujące, jakim był nowicjuszem. Wiadomo tylko, że jego nowicjat został przez przełożonych oceniony pozytywnie.
Pokonywanie kolejnych szczebli nauki prowadzących do święceń kapłańskich chłopiec łączył ze studiami w Akademii Wileńskiej. Najpierw przez trzy lata poznawał filozofię, potem przez cztery dalsze zgłębiał wiedzę teologiczną. Między tymi dwoma etapami studiów odbywał praktykę duszpasterską najpierw w Braniewie, a później w Pułtusku. Szczególnie ważny był dla niego pobyt w Pułtusku, gdzie powierzono mu obowiązki nauczyciela trzeciej klasy humanistycznej miejscowego kolegium. Nauki pobierali tu magnaccy synowie, którzy później zajmowali wysokie stanowiska państwowe, a niejeden z nich miał w przyszłości zasłużyć się ojczyźnie.
 
 
Niespodziewane potknięcie
 
  Wysokie oceny, jakie Andrzej uzyskiwał po kolejnych latach studiów - bardzo dobre i dobre - świadczą o tym, że nie miał kłopotów z nauką. Lecz gdy kończył edukację, wydarzyła się rzecz zaskakująca. Podczas ostatniego egzaminu z całości nauk filozoficznych i teologicznych trzech na czterech profesorów uznało jego wiedzę za niewystarczającą i nie uzyskał licencjatu z teologii. Była to jedyna tego typu porażka w życiu Świętego. Nie wiemy nic o jej przyczynach. Sprawa jest tym bardziej zagadkowa, że Bobola w późniejszych latach wielokrotnie potwierdził wysoki poziom swej wiedzy jako ceniony kaznodzieja, wykładowca i dyrektor szkół.
 
 
 
 Życie i kult św. Andrzeja Boboli
 
 1591

W Strachocinie przychodzi na świat Andrzej Bobola, syn Mikołaja.
 
 1606-1611

Uczy się w szkole jezuickiej w Braniewie.
 
 31 lipca 1611

Wstępuje do nowicjatu jezuitów w Wilnie.
 
 31 lipca 1613

Składa śluby zakonne i rozpoczyna studia filozoficzne w Akademii Wileńskiej.
 
 1618

Podejmuje studia teologiczne w Akademii Wileńskiej.
 
 12 marca 1622

Przyjmuje święcenia kapłańskie.
 
 1626

Zostaje rektorem kościoła św. Kazimierza w Wilnie.
 
 2 czerwca 1630

Składa profesję czterech ślubów zakonnych. Zostaje superiorem domu zakonnego jezuitów w Bobrujsku.
 
 1633

Obejmuje kierownictwo Sodalicji Mariańskiej uczniów kolegium płockiego.
 
 1636

Zostaje kaznodzieją w kościele jezuitów w Warszawie.
 
 1637

Zostaje prefektem Kolegium Jezuitów w Płocku.
 
 1638

Rozpoczyna pracę w szkole humanistycznej w Łomży, gdzie zostaje dyrektorem.
 
 1642

Pełni funkcję moderatora Sodalicji Mariańskiej w Pińsku.
 
 1646

Wraca do Wilna, by głosić kazania w kościele św. Kazimierza.
 
 1652

Przybywa do Pińska, gdzie zostaje kaznodzieją w kościele św. Stanisława.
 
 16 maja 1657

Andrzej Bobola ponosi śmierć męczeńską w Janowie Poleskim.
 
 1853

Papież Pius IX beatyfikuje Andrzeja Bobolę.
 
 17 kwietnia 1938

Papież Pius XI kanonizuje bł. Andrzeja Bobolę.
 
 1938

Trumna z relikwiami św. Andrzeja zostaje przewieziona z Rzymu do Polski.
 
 16 maja 1957

Papież Pius XII ogłasza encyklikę z okazji 300-rocznicy śmierci św. Andrzeja Boboli.
 
 2002

Św. Andrzej Bobola zostaje ogłoszony patronem Polski.
 
 
Tygodnik Tygodnik DOMINIK Tygodnik Miesiecznik Służba