2010  nr 3
 
  Redakcja składa podziękowania za udostępnienie archiwum i zdjęć oraz pomoc merytorycznš w przygotowaniu numeru: Jego Ekscelencji Księdzu Biskupowi Albinowi Małysiakowi CM, Księdzu Doktorowi Arkadiuszowi Zakręcie CM – Wizytatorowi Polskiej Prowincji Zgromadzenia Księży Misjonarzy œw. Wincentego a Paulo, Księdzu Doktorowi Stanisławowi Rospondowi CM, Księdzu Doktorowi Wacławowi Umińskiemu CM, Siostrze Annie Brzęk SM – Wizytatorce Prowincji Krakowskiej Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia œw. Wincentego a Paulo, Siostrze Bogumile Bujak SM, Siostrze Józefie Wštroba SM, Siostrze Reginie Grodkowskiej SM i Księdzu klerykowi Adamowi Sejbukowi. Serdeczne Bóg zapłać!  
 
 
 Rodzina, która ogarnęła cały świat 1   
 
 Droga do Bractwa Miłosierdzia 2   
 
 Rozkwit wincentyńskiego dzieła 3   
 
 Arystokratka wśród ubogich 4   
 
 Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia 5   
 
 Wielka misja głoszenia Ewangelii 6   
 
 Dzieła miłosierdzia 7   
 
 Anioły miłosierdzia 8   
 
 Biskup misjonarz 9   
 
 Miłosierdzie i misja 10   
 
 Litania do św. Wincentego a Paulo11   
 
 
 
 
 
 
 
wydawnictwo   prenumerata sprzedaż wysyłkowa  sklep   kontakt  strona główna
 
  
  Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia
 
  Tak naprawdę dzieło Ludwiki de Marillac rozpoczął Wincenty a Paulo. To pod jego kierownictwem pierwsze wiejskie dziewczęta zaczęły opiekować się ludźmi chorymi i ubogimi.
 
 
  
Wincenty a Paulo wręcza Ludwice de Marillac regułę Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia.

Fot. Archiwum Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo

 
 
 
Panie Miłosierdzia
 
  Początkowo ks. Wincenty zwrócił się do Ludwiki z prośbą o wizytowanie Bractw Miłosierdzia. Zakładali je, poczynając od 1617 r., księża skupieni w Zgromadzeniu Misji, którzy wędrowali ze Słowem Bożym po parafiach. Ks. Wincenty opracował dla bractw bardzo szczegółowe i ambitne statuty. Bractwa jednak, pozbawione stałej opieki i nadzoru, nieraz nie funkcjonowały tak, jak pragnąłby tego ich inicjator. Dlatego powierzył on Ludwice de Marillac zadanie wizytowania ich i ożywiania ich działalności.

Z upływem czasu bractwa utworzyły we Francji nieznaną wcześniej sieć opieki społecznej skoncentrowanej przede wszystkim na ludziach chorych, którzy nie mieli środków na leczenie. Szczególne miejsce w tym systemie zajmowały bractwa paryskie prowadzone przez Panie Miłosierdzia. Były to przedstawicielki arystokracji i bogatego mieszczaństwa. Zachęcone do działalności charytatywnej przez Wincentego a Paulo wykazywały dużo dobrych chęci i wolę niesienia pomocy najuboższym. Nie zawsze jednak umiały zabrać się do tego właściwie. Nie zawsze też starczało im czasu na tego typu działania.

Dostrzegając te problemy Wincenty a Paulo uznał, że potrzebne jest odrębne zgromadzenie, które skupiłoby wiejskie dziewczęta niosące pomoc potrzebującym. Osobą najbardziej nadającą się do stworzenia takiej formacji i określenia dla niej stosownych ram organizacyjnych była Ludwika de Marillac. Właśnie dzięki niej 29 listopada 1633 r. powstało Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia.
 
 
Służąc radą i wsparciem
 
  Pod okiem Ludwiki kandydatki do zgromadzenia przechodziły prawdziwe - jak byśmy dziś powiedzieli - szkolenie. Przede wszystkim uczyła ona swe podopieczne pobożności i życia we wspólnocie, następnie zaś tłumaczyła zasady posługiwania chorym. Początkowo każdej adeptce rozpoczynającej pracę wśród ubogich towarzyszyła w pierwszych krokach służąc radą i wsparciem. Z czasem taka bezpośrednia opieka nad dziewczętami rozpoczynającymi pracę w zgromadzeniu stała się niemożliwa, gdy nowe placówki zgromadzenia powstawały poza Paryżem. Swe rady i upomnienia Ludwika przesyłała wówczas listownie.

Ważnym momentem w życiu Ludwiki de Marillac i jej zgromadzenia stał się dzień
25 marca 1642 r. Razem z kilkoma innymi siostrami złożyła tego dnia śluby służenia do końca życia ubogim, a także śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.

W ostatnich latach życia borykała się z narastającymi problemami ze zdrowiem. Zmarła mając 68 lat - 15 marca 1660 roku. Została beatyfikowana w 1920 r. przez papieża Benedykta XV. Do grona świętych zaliczył ją papież Pius XI w 1934 r.
 
 
  
Pierwsze siostry ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia przed Anną Austriaczką

Fot. Archiwum Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo

 
 
 Niosąc pomoc ubogim

Utworzone w 1633 r. Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia miało od początku cechy wspólnoty zakonnej, jednak formalnie zakonem nie było. Co więcej, Wincenty a Paulo i Ludwika de Marillac nie chcieli, by członkinie zgromadzenia uważano za zakonnice. W tamtych czasach od zakonnic wymagano bowiem życia klauzurowego, bez możliwości opuszczania klasztorów. A istotą działalności Sióstr Miłosierdzia było niesienie pomocy ubogim również w ich domach rodzinnych.
 
 
Tygodnik Tygodnik DOMINIK Tygodnik Miesiecznik Służba