2010  nr 7
 
  Redakcja składa podziękowania za pomoc w przygotowaniu numeru oraz udostępnienie archiwum i zdjęć: Ojcu Doktorowi Błażejowi Kurowskiemu – Kustoszowi sanktuarium na Górze Œw. Anny, Ojcu Wojciechowi Piętowskiemu OFM oraz Ojcu Sławomirowi Klimowi OFM. Serdeczne Bóg zapłać!  
 
 
 Jezus, Maryja i Anna 1   
 
 Radość Anny i Joachima 2   
 
 Matka Niepokalanej 3   
 
 Góra świętej Anny 4   
 
 Tu króluje św. Anna 5   
 
 Wielki plac modlitwy 6   
 
 Idziemy na kalwarię do św. Anny 7   
 
 Annogórscy pielgrzymi 8   
 
 Miejsce modlitwy językiem swego serca 9   
 
 Wyjątkowy zakątek Opolszczyzny 10   
 
 Pozdrowienie świętej Anny11   
 
 
 
 
 
 
 
wydawnictwo   prenumerata sprzedaż wysyłkowa  sklep   kontakt  strona główna
 
  
  Idziemy na kalwarię do św. Anny
 
  Św. Anna Samotrzecia zawsze ustępuje pierwszeństwa swemu Wnukowi i swej Córce. Na Górze św. Anny jej kult od wieków splatał się z kultem Męki Pańskiej oraz rozważaniem tajemnic życia Maryi. Najwięcej pielgrzymów przybywa tutaj na święto Podwyższenia Krzyża świętego oraz na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Jak powiedział nam o. Błażej, kustosz annogórskiego sanktuarium, ludzie mówią: "Idziemy na kalwarię do św. Anny". Kalwaria na Górze św. Anny powstała z fundacji rodziny von Gaschin na początku XVIII w. W ubiegłym roku uroczyście obchodzono jubileusz 300-lecia jej istnienia. Obecnie cały kompleks kalwaryjski, na który składają się stacje Drogi Krzyżowej oraz Dróżek Maryi, liczy około czterdzieści kaplic oraz dwa kościoły i rozciąga się na obszarze ponad sześciu kilometrów.
 
 
  
Zabytkowe kapliczki kalwaryjskie rozrzucone są wśród bujnej zieleni pokrywającej południowo-wschodni stok góry. W XIX w. jeden z braci z myślą o zmęczonych skwarem pielgrzymach postanowił zalesić kalwaryjskie dróżki. Dziś zasadzone niegdyś przez brata Natalisa drzewa dają w upalne dni upragniony cień i chłód.
 
 
 
 
 
  
Wnętrza kaplic zdobią rzeźby i malowidła wykonane z prawdziwym mistrzostwem i religijną wrażliwością. Na zdjęciu: ołtarz Kaplicy św. Weroniki
 
 
 
Święty czas odpoczynku
 
  Największe uroczystości na Górze św. Anny odbywają się w odpust Patronki (26 lipca), w święto Wniebowzięcia NMP (15 sierpnia), Podwyższenia Krzyża Świętego (14 września) i Aniołów Stróżów (2 października). Jak zauważa o. Błażej, annogórskie odpusty przypadają na czas między sianokosami a żniwami, a potem między żniwami a wykopkami. Miało to duże znaczenie w dawnych czasach, kiedy cała okoliczna ludność żyła wyłącznie z uprawy roli. Chłopi nigdzie nie wyjeżdżali. Nie mogli przecież zostawić swoich gospodarstw. Na odpust zjeżdżali tutaj już od świtu, bowiem jako ludzie ziemi byli przyzwyczajeni do bardzo wczesnego wstawania. Czas odpustów był dla tutejszej ludności czasem świętym oraz rzadką okazją do fizycznego odpoczynku od ciężkiej pracy na roli.
 
 
Tygodnik Tygodnik DOMINIK Tygodnik Miesiecznik Służba