2018  nr 8
 
  Redakcja składa podziękowania za udostępnienie archiwum i zdjęć Księdzu Doktorowi Jackowi Nogowskiemu – Proboszczowi Parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Wigrach i Dyrektorowi Wigierskiego Areopagu Nowej Ewangelizacji oraz Prezesowi Fundacji Wigry Pro, Panu Marcinowi Aksjonów oraz Panu Piotrowi Malczewskiemu.Serdeczne Bóg zapłać!  
 
 
 Erem Wyspy Wigierskiej 1   
 
 Mnisi w białych habitach 2   
 
 Wigierscy gospodarze 3   
 
 Wygnanie z Wigier 4   
 
 Dwupoziomowy kompleks klasztorny 5   
 
 Kamedulska świątynia klasztorna 6   
 
 Papieskie odwiedziny 7   
 
 A jednak Bóg tutaj pozostał 8   
 
 Areopag na Wigrach 9   
 
 Modlitwa, praca i odpoczynek10   
 
 
 
 
 
 
 
wydawnictwo prenumerata sprzedaż wysyłkowa sklep kontakt linki strona główna
 
  
  Erem Wyspy Wigierskiej
 
  Teren dzisiejszej Suwalszczyzny to dawne pogranicze Polski, Litwy i Państwa Krzyżackiego (późniejszych Prus Książęcych, a następnie państwa pruskiego). Przed wiekami obronnie położony Półwysep Wigierski, otoczony wodami wielkiego jeziora, wokół którego rozciągały się niedostępne bagna i nieprzebyte puszcze, zamieszkiwało wojownicze plemię Jaćwingów, najeżdżające ziemie Mazowszan, Rusinów i Litwinów. Jaćwingowie zostali ostatecznie wytępieni przez Krzyżaków w drugiej połowie XIII wieku. Po przegranej bitwie pod Grunwaldem Wigry i okolice zostały przyłączone do Wielkiego Księstwa Litewskiego i tak pozostało do roku 1795, czyli do III rozbioru Polski.

 
  
  
Dawny klasztor kamedułów malowniczo położony na wyspie wigierskiej. Wigry leżą na terenie Wigierskiego Parku Narodowego. To jedno z największych i najgłębszych jezior w Polsce. Jego powierzchnia przekracza 2100 ha, głębokość maksymalna wynosi 74 m, a długość żeglugi - 20 km.

Fot. Michał Górski/CC BY-SA 3.0/Wikimedia Commons

 
 
   Pierwsza historyczna wzmianka o Wigrach (w formie: Wingry) pojawia się w kronice Jana Długosza (XV w.). Dziejopis odnotowuje, że w roku 1418 wracający z Litwy do stolicy w Krakowie król Władysław Jagiełło zatrzymał się w tych stronach na polowanie. Był to bowiem ulubiony teren łowiecki panów litewskich, a następnie królów polskich. Na wyspie istniał dwór myśliwski, wzniesiony przez wielkiego księcia litewskiego Witolda Kiejstutowicza, stryjecznego brata Jagiełły. W tamtych czasach cały teren dzisiejszej Suwalszczyzny był trudno dostępny, dlatego przez długie wieki pozostawał nietknięty przez cywilizację. Ten stan rzeczy zmieniło dopiero osiedlenie się tu kamedułów w drugiej połowie XVIII wieku. Mądrość i pracowitość białych mnichów zmieniły oblicze dzikich pojaćwieskich ziem, pozostawiając na nich trwały ślad.
 
  Królewska fundacja
 
  Kamedułów na Wigry sprowadził Jan Kazimierz - król Rzeczypospolitej Obojga Narodów Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Przywilejem fundacyjnym z 6 stycznia 1667 roku nadał mnichom wyspę wraz z Wigrami i pobliskimi jeziorami, część nadwigierskiej puszczy oraz liczne wioski wokół Wigier i po obu stronach Czarnej Hańczy. Fundacja określona w dokumentach jako Eremus Insulae Vigrensis - Erem Wyspy Wigierskiej została zatwierdzona przez Sejm oraz Biskupa Wileńskiego Aleksandra Sapiehę, a potem wszystkich następnych władców Polski. Zakonnicy przybyli tu w połowie 1668 roku i zamieszkali tymczasowo w królewskim dworze myśliwskim. Wkrótce przystąpili do budowy drewnianego kościoła, klasztoru i niezbędnych zabudowań gospodarczych. Jednak już w roku 1671 wybuchł pożar, który strawił doszczętnie wszystko. Około roku 1685 kameduli przystępują do budowy dużego murowanego założenia klasztornego, które w swoim zasadniczym kształcie przetrwało do dziś.
 
  

Intencja fundatora

Królewska fundacja miała ścisły związek z sytuacją w kraju. W drugiej połowie XVII stulecia Rzeczpospolitą nawiedzały niekończące się klęski i nieszczęścia - powstanie Chmielnickiego, potop szwedzki, wojny z Rosją. Zgodnie z intencją fundatora wigierscy eremici mieli zanosić do Boga nieustanne modły w intencji Polski. W ten sposób Jan Kazimierz nawiązał do ślubów złożonych przed ołtarzem Matki Bożej Łaskawej w katedrze lwowskiej w 1656 roku, kiedy to po cudownym ocaleniu Jasnej Góry urzędowo uczynił Maryję Królową Korony Polskiej i obiecał przeprowadzić wiele koniecznych dla kraju reform. Jak wiadomo śluby lwowskie Jana Kazimierza nie zostały w pełni zrealizowane


 
  
  
Jan II Kazimierz z dynastii Wazów, władca Rzeczypospolitej Obojga Narodów w latach 1648-1668

Fot. Franciszek Mróz

 
 
 
Tygodnik Tygodnik DOMINIK Tygodnik Miesiecznik Służba