2004  nr. 4
 
  Redakcja składa podziękowania Matce Przełożonej Sióstr Dominikanek Klauzurowych z klasztoru „Na Gródku” w Krakowie oraz Matce Julii Stanisławie Bakalarz Przełozonej Generalnej Zgromadzenia Sióstr œw. Dominika za pomoc merytorycznš oraz udostępnienie archiwum i zdjęć. Serdeczne Bóg zapłać! 
 
 
 Święta, która została doktorem kościoła 1   
 
 Córka farbiarza 2   
 
 Dominikańska tercjanka 3   
 
 Życie w cierniowej koronie 4   
 
 Sytgmaty - znaki od Pana 5   
 
 Święta trudnych czasów 6   
 
 Na progu życia wiecznego 7   
 
 Siena - miasto św. Katarzyny 8   
 
 Bazylika św. Dominika 
w Sienie
9   
 
 Cuda sieneńskiej Świętej 10   
 
 Za wstawiennictwem świętej 11   
 
 Kościół i klasztor 
Mniszek Dominikańskich 
"Na Gródku" w Krakowie
12   
 
 Litania 
do św. Katarzyny ze Sieny
13   
 
 
 
 
 
 
 
wydawnictwo   prenumerata sprzedaż wysyłkowa  sklep   kontakt  strona główna
 
  
  Bazylika św. Dominika 
w Sienie
 
 
Majestatyczna świątynia
 
  Masywny, wyniosły gmach tchnący powagą - takie wrażenie robi gotycki kościół noszący wezwanie św. Dominika. To właśnie nad tymi ceglanymi murami mała Katarzyna Benincasa po raz pierwszy ujrzała Pana Jezusa.
W zachwycającym prostotą formy i surowym dostojeństwem wnętrzu Bazyliki Święta codziennie uczestniczyła we Mszy św., tutaj przeżywała ekstazy i długie godziny trwała zatopiona w żarliwej modlitwie.
Bazylika św. Dominika powstawała przez dwa stulecia. Dominikanie przystąpili do budowy w XIII w. Prace trwały aż do wieku XV. Najpierw powstała krypta, w której chowano zmarłych zakonników i sieneńskich szlachciców. Stanowi fundament świątyni i nazywana jest kościołem zmarłych lub też kościołem dolnym.
 
 
  
Fot. Szymon Pulcyn
 
 
 Kaplica św Katarzyny

Ważną część Bazyliki św. Dominika stanowi kaplica św. Katarzyny. Tu można podziwiać przepiękne malowidła przedstawiające sceny życia Świętej i pomodlić się przy jej relikwiach.
 
 
  
Kościół ozdabiają cenne malowidła. Ołtarz w kaplicy św. Katarzyny zdobi fresk pędzla Sodomy, przedstawiający zasłabnięcie Świętej.

Fot. archiwum

 
 
 Dialogi z bogiem. . .
Otrzymacie tyle światła, ile przyniesiecie miłości i gorącego pragnienia.


- Łaskawy Bóg wybaczy nam wszystkie grzechy, byleby tylko była w nas wielka nadzieja i silna wiara.

- Gwoździe nie wystarczyłyby do utrzymania Boga Człowieka, przybitego do krzyża, gdyby Go nie przytwierdziła doń miłość.

- Czyż jest większe okrucieństwo ze strony człowieka jak zadanie sobie śmierci przez grzech śmiertelny?

- Świat czci świętych za to, że pogardzali światem.

- Dusza, która coraz bardziej zbliża się do Mnie, staje się coraz czystsza; im bardziej się oddala, tym mocniej jest zbrukana. Ludzie światowi właśnie wskutek rozdziału ze Mną popadają w tyle występków.

- Niecierpliwy jest człowiekiem słabym: zwala się na ziemię, potknąwszy się o źdźbło słomy.

- Tyle jest w nas miłości, ile wiary i tyle wiary - ile miłości. Ten kto kocha, jest zawsze wierny temu, kogo kocha.

- Głupi i ślepy jest ten, kto nie widzi, że nożem nienawiści bliźniego zabija samego siebie.

- Nie ma miłości bez wiary, ani wiary bez nadziei.

- Miłowałem was, zanim byłem miłowany, i stąd wszelka miłość, jaką macie dla Mnie; jest długiem, który Mi uiszczacie, nie łaską dla Mnie.

- Grzech jest czymś normalnym dla człowieka, ale trwanie w grzechu jest udziałem szatana.

- Człowiek, który ma kierować innymi, najpierw musi się nauczyć samym sobą.

- Dusza w niebie bez męki Mnie kocha, a bez przerwy prosi Mnie - z miłości - bym czynił miłosierdzie światu. Dla niej skończyło się cierpienie, lecz nie skończyła się miłość.

- Nie przestaje się modlić ten, kto nieustannie dobrze czyni.

 
 . . .I myśli św. Katarzyny
Nie możemy uczynić nic pożytecznego samemu Bogu i w niczym Mu pomóc. Jednak Bóg dał nam sposób i pośrednika. Wszystko zatem, co czynimy naszemu bliźniemu, służy chwale i uwielbieniu imienia Bożego.


- Miłości nie zdobywa się inaczej jak tylko miłością. Zatem ten, kto chce być kochany, powinien najpierw pokochać.

- Modlitwa jest orężem, którym dusza broni się przed wszystkimi wrogami.

- Tyle będziemy wspomagani przez Boga, ile Mu zaufamy.

- Bóg dał człowiekowi wolną wolę i rzekł: Stworzyłem cię bez ciebie, lecz nie zbawię cię bez ciebie.

- Kto kocha stworzenie, nadzieję też w nim pokłada; kto kocha Boga, w Nim tylko ma nadzieję.

- Jak wielkie jest zaślepienie człowieka. Traci on wszelki rozsądek i wszelkie poznanie, skoro tylko zaufa sobie i zawierzy swojej mądrości.

- Człowiek nie zna samego siebie, a z czynu, który widzi, ze słowa, które słyszy, chce sądzić zamiary serca bliźniego.

- Bez posłuszeństwa nikt nie może wejść do krainy wieczności; gdyż posłuszeństwo jest kluczem, którym otwiera się wrota, zamknięte przez nieposłuszeństwo Adama.
W tym życiu dusza nigdy nie jest tak doskonała, żeby nie mogła się wznieść ku jeszcze doskonalszej miłości.

- Nie mówcie, że brak wam czasu na to, żeby się zakrzątnąć około zbawienia, gdyż czas na was nie czeka; nie powinniście czekać i powtarzać: jutro, jutro. Tak mawiają zawsze marnotrawcy czasu. I oto niepostrzeżenie stają w obliczu śmierci. Chcą wtedy czasu, a nie mogą go już odzyskać.

- Miłość i pokora są to dwa skrzydła, konieczne do lotu w krainę życia wiekuistego.

- Macie wiele dusz? Gdybyście mieli dwie, moglibyście poświęcić jedną Bogu, drugą światu, ale macie tylko jedną.

 
  Wybór myśli: Janina Wacławska OP
 
 
Tygodnik Tygodnik DOMINIK Tygodnik Miesiecznik Służba