2011  nr 1
 
  Redakcja składa serdeczne podziękowania za udostępnienie archiwum i zdjęć oraz pomoc merytorycznš w przygotowaniu numeru: Ojcu Stanisławowi Gliœcie OFMConv. – Gwardianowi Klasztoru Franciszkanów w Krakowie, Siostrom Klaryskom z Klasztoru w Krakowie, Księdzu Stanisławowi Langnerowi – Proboszczowi Parafii pw. Wniebowzięcia NMP i œw. Józefa Rzemieœlnika w Ojcowie-Grodzisku, Księdzu Kanonikowi Janowi Robakowi – Proboszczowi Parafii pw. œw. Mikołaja w Skale oraz Panu Magistrowi Piotrowi Trzcionce. 
 
 
 Księżniczka z rodu Piastów 1   
 
 Małżonka króla Kolomana 2   
 
 Pierwsza polska klaryska 3   
 
 Dusza jak gwiazda 4   
 
 Pamięć o Matce, Fundatorce i Patronce 5   
 
 Tu spoczywa Błogosławiona 6   
 
 Bazylika przy Franciszkańskiej 7   
 
 Grodzisko na skale 8   
 
 Pustelnia błogosławionej Salomei 9   
 
 Patronko nasza, Salomeo święta 10   
 
 Litania do bł. Salomei11   
 
 
 
 
 
 
 
wydawnictwo   prenumerata sprzedaż wysyłkowa  sklep   kontakt  strona główna
 
  
  Księżniczka z rodu Piastów
 
  Czasy, w których żyła Salomea Piastówna znane są nam z podręczników historii jako okres rozbicia dzielnicowego. We wczesnym średniowieczu państwo polskie - podobnie zresztą jak wiele innych krajów w Europie - podzielone było na księstwa. Salomea była córką księcia ziemi krakowskiej i sandomierskiej Leszka Białego, syna Kazimierza Sprawiedliwego. Władca ten dążył do rozszerzenia i umocnienia wpływów polskich na Rusi. Ruś Halicko-Włodzimierska znajdowała się także w strefie interesów węgierskich. W roku 1214 Leszek Biały zawarł z królem Węgier, Andrzejem II, układ, na mocy którego księstwo halickie stać się miało samodzielnym królestwem, którym władać miał węgierski królewicz Koloman, zaś małżonką Kolomana zostać miała córka polskiego księcia - Salomea. Jednym z warunków umowy między władcami było posłanie małoletniej księżniczki piastowskiej na dwór węgierski, gdzie miała przebywać do czasu osiągnięcia wieku stosownego do zawarcia małżeństwa.
 
 
  
Leszek Biały - ojciec Salomei

Fot. archiwum Klasztoru Sióstr Klarysek w Krakowie

 
 
 
Narzeczona króla
 
  Kiedy Salomea musiała opuścić rodziców i udać się na obcy dwór, by tam sposobić się do roli królewskiej małżonki, miała zaledwie siedem lat. Tuż po przybyciu Salomei na Węgry odbyły się uroczyste zaręczyny z Kolomanem, który już wcześniej został ukoronowany na króla Halicza (zgodę na koronację uzyskano od papieża Innocentego III). Następnie ruszyła wielka wyprawa węgiersko-polska na Halicz, by na tronie halickim osadzić jedenastoletniego króla wraz z przeznaczoną mu na małżonkę księżniczką piastowską.
 
 
W niewoli u ruskiego księcia
 
  Panowanie Kolomana i Salomei na Haliczu trwało niespełna dwa lata. Z węgiersko-polskimi rządami nie pogodzili się ani książęta ruscy, którzy dążyli do odzyskania tronu dla siebie, ani prawosławna ludność, która nie zaakceptowała katolickiego władcy. W 1221 r. Halicz został zaatakowany przez księcia ruskiego Mścisława. Broniące grodu wojska węgiersko-polskie poniosły klęskę, a Koloman i Salomea wraz z dworem trafili do niewoli. Mścisław osadził ich w jednym ze swoich zamków. Po kilku miesiącach, dzięki rokowaniom króla węgierskiego ze zwycięskim księciem ruskim, zostali uwolnieni, ale Koloman musiał się zrzec korony halickiej.
 
 
  
Księżna Grzymisława - matka Salomei

Fot. archiwum Klasztoru Sióstr Klarysek w Krakowie

 

 
 
Rozbicie dzielnicowe


Wczesne średniowiecze to dla państwa polskiego okres rozbicia dzielnicowego, zapoczątkowany tzw. ustawą sukcesyjną (testamentem) Bolesława Krzywoustego, na mocy której państwo zostało podzielone między synów księcia na pięć dzielnic. Jedna z dzielnic - ziemia krakowska - ustanowiona została senioralną i należeć miała do najstarszego z panujących książąt, który tym samym miał być zwierzchnikiem pozostałych władców dzielnicowych. Efektem testamentu Krzywoustego były bratobójcze walki o dzielnicę senioralną, pogłębiający się zamęt, z którego korzystali wrogowie zewnętrzni oraz dalsze rozdrobnienie państwa. Rozbicie dzielnicowe obejmuje okres od śmierci Bolesława Krzywoustego (1138) do koronacji Władysława Łokietka na króla Polski (1320).

 
 
Halickie dziedzictwo Lwowa


Ruś Halicka była częścią Rusi Czerwonej, która w 1340 r. została włączona do Polski przez króla Kazimierza Wielkiego. Na terenach tych mieszkała ludność, która od czasów wielkiej schizmy (XI w.) przyjęła prawosławie, zrywając związek ze Stolicą Apostolską. Pod koniec XIV w. zostało utworzone arcybiskupstwo halicko-lwowskie ze stolicą w Haliczu. Jednak Halicz jako miasto mniejsze i słabiej rozwinięte od Lwowa był często narażone na łupieżcze napady Tatarów i Mongołów. W roku 1412, dzięki bł. Jakubowi Strzemię, franciszkaninowi, pierwszemu metropolicie halicko-lwowskiemu, biskupstwo przeniesione zostało do Lwowa.

 
 
Tygodnik Tygodnik DOMINIK Tygodnik Miesiecznik Służba